26 maart 2019

Hallo allemaal,
Wat leuk dat jullie de moeite nemen mijn eerste blog te lezen.
Ik vind het leuk om te laten zien wie het gezicht is achter Hip Gepimpt en hoe het hier achter de schermen in zijn werk gaat.

Ik vind het best eng om mijn eerste blog te schrijven en direct zo'n persoonlijk verhaal te schrijven. Maar aan de andere kant als ik mijn klanten echt wil betrekken en het zo persoonlijk mogelijk wil maken hoort dit verhaal er gewoon bij. En dit is nu eenmaal wat er nu op dit moment speelt achter de schermen van Hip Gepimpt.
Zoals de echte volgers op Facebook en Instagram hebben meegekregen waren wij zwanger en was ik half maart uitgerekend. Heb hier een enkele buikfoto op het sociale media geplaatst omdat het wel erg stil was vanaf mijn kant. Wat jullie niet van mij gewend zijn.

Het verhaal is best heftig, en ik ga niet volledig in detail treden over bepaalde dingen die zijn gebeurd omdat ik die niet zo op het wereldwijde web wil gooien. Heb je na aanleiding van mijn verhaal vragen of wil je jou verhaal ook delen mag je me uiteraard altijd mailen.

Ik wil jullie meenemen naar de geboorte van onze prachtige zoon Jack.

Onze zwangerschap is een cadeautje en liep niet zoals de zwangerschap van onze dochter Emy 7 jaar geleden.
Vloeien, bloedingen en bekkenproblemen.
Daarnaast lag onze Jack in stuit, we hebben alles er aan geprobeerd hem te laten draaien, maar dit is helaas niet gelukt.
Emy is 6 jaar geleden met een spoedkeizersnede onder algehele narcose ter wereld gekomen.
Totaal niet zoals ik voor ogen had. Dat ik dit cadeautje op een natuurlijke manier op de wereld wilde zetten was een ding dat zeker was.

Ik heb echt alles geprobeerd wat ik er over kon vinden op internet om de kleine man te laten draaien zonder enig resultaat.
Ook 3x een versie (draaipoging) in het ziekenhuis mocht niet helpen. Traantje er om gelaten, erg balen, maar is niet anders.
En er werd vervolgens een gentle sectio geplant op 11 maart.
Wat een verschrikking als je DE datum al weet zo'n 3 weken van te voren!

11 maart moesten wij ons om 7.30 uur melden in het ASZ te Dordrecht.
Al daar klaargemaakt voor de OK werden we een half uur eerder opgeroepen dan gepland en vertrokken
we al om 8.30 uur naar de OK.
Zeer prettig want dat scheelde wachten en ik was op van de zenuwen.
Al daar gebeurt er in een korte tijd veel, veel lieve mensen op de OK. ruggenprik werd gezet met wat moeite maar
zodra die zat snel met de benen op bed. En voor de mensen die ook wel eens een ruggenprik of gentle sectio hebben gehad,
wat een raar en eng gevoel is het allemaal.
De gehele keizersnede voel je gerommel je schut heen en weer.
Natuurlijk voel je geen pijn, maar ik vond het een eng gevoel.
Ik hoorde ze zeggen dat ik veel vruchtwater had (dat was ook niet gek met zo dikke puggel als ik had) en blijkbaar begon ik toen direct al het bloeden want ik kreeg direct een nieuw infuus waar ik bloed door kreeg.
Gelijkertijd werd Jack uit mijn buik gehaald wat we hebben mogen zien en werd achter een doorkijkscherm aan ons laten zien,
WOUW onze zoon!!!
Hij werd vervolgens links van ons bij de kinderarts gelegd en nagekeken en ik zag een straaltje over de tafel uit komen,
hij plaste hihi.        Vervolgens werd hij op mijn blote borst gelegd en heeft hij heerlijk met me mogen kroelen.

Ondertussen hoorde ik dat ze druk met me bezig waren en het duidelijk allemaal niet zo ging zoals het hoorde.
De anesthesist vertelde me dat het langer ging duren dan dat de bedoeling was en ze me onder narcose gingen brengen.
Jack zou met papa mee gaan en die zou ondersteund worden door de verpleging en ik hoefde me geen zorgen te maken.
De Gynaecoloog kwam over het schermpje heen vertellen dat ik dus een narcose kreeg en ik mogelijk wakker zou worden
zonder baarmoeder!
Oke, ja dat kan. Ondertussen was iedereen druk met me bezig aan alle kanten. Ik had een helder moment en heb nadat haar bericht tot me was doorgedrongen direct aangegeven dat als mijn baarmoeder er uit moest dit voor mij geen enkel probleem was. Ze hoefde er niets aan te doen hem te sparen. Wat moet dat moet. Gynaecoloog en anesthesist waren zeer verbaast en vroegen of ik het nogmaals wilde herhalen.
En hierna mocht ik gaan dromen van mijn kinderen!
En vanaf hier weet ik niets van wat er is gebeurd.

Vervolgens werd ik om 18.45 wakker op de IC!
Dat is schrikken!
Ik lag aan allerlei toeters en bellen.
Toen besefte ik het me niet maar achteraf was het zeer heftig hoe ik er bij lag en wat er allemaal was gebeurd die dag.
Zoals gezegt treed ik niet in detais, maar het is een verschrikkelijke dag geweest voor mijn naaste.
In het kort, ik ben 2 keer geopereerd. in totaal 6 liter bloed verloren en mijn baarmoeder is verwijderd.
Volgens de artsen heb ik minstens 2 engeltjes op mijn schouder gehad en ze waren heel blij met hoe ik
uit de operatie's ben gekomen.

Dus kort gezegd ik ben door het oog van de naald gekropen.
Dat besef je pas als alle gebeurtenissen van 11 maart als puzzel op tafel word gelegd de eerste dagen.
En iedereen die aan mijn bed kwam kijken hoe het met mij ging, van artsen tot mijn naaste, gaven mij elke
keer weer een paar puzzelstukjes tot dat de puzzel compleet is.
Het is mega heftig wat er is gebeurd dat besef ik me donders goed.
Maar de week erna in het ziekenhuis ging het herstel met zulke grote stappen!
Dit was goed voor mij en mijn naaste om vooruit te kijken en niet achterom.
De dokter heeft tegen me gezegd, je heb je herstel te danken omdat je nog jong en gezond ben en een positieve instelling hebt.
We zijn een week in het ZH geweest, en dan precies een week later, afgelopen maandag mochten we naar huis.
Dus van IC op het randje leven naar verder opknappen en aansterken thuis heeft maar 7 dagen tussen gezeten, zo bizar!
Nu zijn we alweer lekker 9 dagen thuis en een beter medicijn dan je eigen bed en je gezin om je heen bestaat er niet.

Ik ben er nog lang niet, dat besef ik me heel goed. Bij iedere inspanning ben ik intens moe en als dat niet zo is ga ik staan
shaken op mijn benen en roept mijn lichaam me direct terug.
Maar ik neem het maar voor lief en luister heel wijs naar mijn lichaam.
Maar mensen die mij kennen weten dat dit wel een dingetje voor mij is omdat ik totaal geen stilzitter ben.

De clou van mijn verhaal, geniet van het leven en pluk de dag.
Want voor je het weet krijg je de mogelijkheid niet meer en dan heb je spijt.
Hoe erg het ook is wat je is overkomen, kijk vooruit, daar moet je naar toe.
Je moet zelf wat van je eigen leven maken, pluk de vruchten van het leven zolang het kan........ Nou ja dat dus jullie begrijpen
me wel toch ;-)

Er is me meerdere malen psychische hulp aangeboden en heb ze allemaal afgewimpeld.
We moeten vooruit kijken en niet achterom!
Ik moet nu genieten van Jack en Emy want die hebben me nodig en voor je het weet zijn ze 18.
En ik mag er gelukkig nog voor ze zijn en voor ze zorgen!     En daar ben ik zo dankbaar voor!
Als me nu hulp word aangeboden vraag ik of deze hulp mij dan kan helpen met het vasthouden van dit gevoel voor ik weer word meegesleurd in deze hectische wereld.       Helaas kan niemand mij dit bieden, dus gaan we het zelf proberen.
En al mijn dromen proberen uit te laten komen.

En een van die dromen is om van Hip Gepimpt een goed lopende webshop te maken.
En ja natuurlijk ben ik trots met wat ik op dit moment heb bereikt. Maar ik wil meer!
Ik wil mensen blij maken met onze producten en artikelen.
Ik vind het geweldig om een foto te ontvangen van tevreden klanten en ik kan zien wat het eindresultaat is geworden,
want daar doen we het voor.
En het zou helemaal fantastische zijn als Hip Gepimpt niet meer een van DE webshops is die je op het net kan vinden,
maar dat Hip Gepimpt een bekende naam word waar over word gesproken!

En ik hoop met jullie hulp dat deze wens mag uitkomen.
Liefs Helga

© 2016 - 2020 Hip Gepimpt | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel